Only toilet paper and construction tape

Only toilet paper and construction tape are the things to buy. Then I am ready for hiking the Cape Wrath Trail in Scotland. Hope the gods will grant Scotland some reasonable weather I can enjoy as well. The weather forecasts this week are reasonable for the coming week. Average 12 degrees and not much rain. That will be the week before I arrive.

I fly to Ingverness. Direct flight. The next day a bus to my starting point of the trek, Invergarry. Thus cutting the CWT with 2 days. Was necessarry too since time slot was a bit too tight. So guess I will be walking around at least 17 days. That is 17 days wet feet. For this I bring the construction tape. Sealing off blisters.

The thing I look must forward to, is pitching my tent in the totally deserted landscape for the night. Being completely alone with no habitation for miles and miles in the darkest of nights. Must be fantastic. And of course the incredible landscape where I am allowed to roam freely. Without a doubt, the first 4 or 5 days will be hell mentally and psysically, but I am confident I will pull myself through!

Off grid on grid, Cape Wrath Trail

Ik ben aan het pielen. De Cape Wrath Trail (CWT) is een ongemarkeerde route van ruim twee weken. Niet alleen ongemarkeerd, maar ook vaak geen (herkenbare) paden. Dus double off grid. En dan is het mobiele netwerk beperkt; triple off grid. Om je weg te vinden heb ik inmiddels (te veel) kaarten gekocht. Een kaart is één, maar dan weten waar je bent op die kaart, is twee. Ik had jaren geleden een GPS gekocht, een Garmin eTrex30. Nooit gebruikt. Omdat er beperkt dekking is voor het mobiele netwerk, leek mij dit apparaat mij van nut te kunnen zijn. Immers, het heeft direct verbinding met de rond onze planeet cirkelende satellieten en dan kan ik aan de hand van mijn loopkaarten weer bepalen waar ik ben ergens in de wildernis van de Schotse Hooglanden. Dus weer iets van on grid. Dus ik mijn Garmin eTrex30 weer opgesnord tussen mijn troep, afgestoft en sinds jaren weer voorzien van batterijen.

Keurig geeft het de GPS-coördinaten weer: "52.366754, 004.560732". Om zeker te zijn, vergeleek ik die met de coördinaten van mijn wandelkaarten. Blijkt dat de kaarten een ander geometrisch systeem hebben; het Britse grid (Ordnance Survey, OSGB). Maar -gelukkig- mijn eTrex30 kan ook op Brits grid worden gezet. Dus na enig gepuzzel lukte me dat ook. Alleen dan gaat er een wereld voor je open. Er blijken wereldwijd vele geometrisch systemen te zijn en het Britse is ook nog eens verdeeld in gebieden. Daar zijn het Britten voor. Too much grid. Ik verblijf voornamelijk in de vakken NC en NG van het Britse grid. Om nu te weten of mijn eTrex30 correspondeert met mijn kaarten, moet ik eigenlijk in Schotland zelf zijn om het tet testen. Ik probeerde het op Den Haag om te zien of ik het ging begrijpen. In plaats van het GPS-coördinaat "52.366754, 004.560732" kwam het OSGB coördinaat "TO 29385 60613" tevoorschijn. Dus twee cijferreeksen. Je kunt Den Haag wel testen op OSGB, maar dan weet je nog niet zeker of het klopt als je in Schotland bent. En het geeft een andere codering die begint met TO. Waar sloeg die TO op? Via grid converters websites op internet blijft het maar een ingewikkeld verhaal. Ik probeerde het op de coördinaten van Cape Wrath. Volgens GPS zou dat "N 58.62864, W -5.01251" (het minteken omdat het ten Westen is van de 0 gradenlijn. Ja, je moet scherp zijn) moeten zijn, wat correspondeert met "25118 75078". Alleen, als ik mijn kaart erbij pak, komt die NC coördinaat niet helemaal overeen. Wel bijna. Maar is bijna goed genoeg? En als je de kaartinstructie moet geloven, zou het coördinaat van Cape Wrath "NC 260745" moeten zijn. Eén cijferreeks dus en geen twee. Wat je als volgt moet lezen: Easting 26 en 0 tenths, Northing 74, en 5 tenths. Dat lijkt niet op "25118 75078" gevonden via een converter en ook totaal anders dan de wijze van schrijven van het OSGB-coördinaat van Den Haag. Snap er nog niet veel van. Dus er is grid, maar hoe erop te komen? Volgende weekend maar naar De Bever en kijken of ze me kunnen adviseren. En kijken of ik niet een kaart kan bestellen die ik kan uploaden op mijn eTrex30. Ik had het apparaat al met USB aan mijn laptop verbonden maar ontdekte nergens hoe ik dan iets kon uploaden. De eTrex30 ging bovendien op zwart, hoewel ik wel alle bestanden kon verkennen. Waarschijnlijk heb ik een sim nodig waar de kaart op staat. Ik zag dat er een sim in kan. Als ik dat heb, dan is het volgens mij sowieso opgelost.

Al wel mijn vliegticket naar Inverness geboekt. Een directe vlucht voor 200 euro. Best OK. Een een hotel geboekt voor een nacht. Ik wilde ook al een buskaartje kopen voor de dag erop om naar het startpunt te gaan van de trek, maar dat werd weer te complex. Lukte me niet die dag te boeken. Dus maar een mail gestuurd aan de busmaatschappij om me te helpen. Zag, ten slotte, dat er voldoende outdoor winkels zijn in Inverness om nog een gastankje aan te kunnen schaffen, want dat gaat niet mee met de bagage op het vliegtuig.

Verslag Annapurna trek, Nepal 2003

Dacht dat ik geen aantekeningen had gemaakt van deze dertiendaagse hike, maar toch! Dus alsnog opgenomen asl reisverslag.

Zie voor mijn blog van deze hike: Nepal 2003

Cape Wrath Trail (vervolg)

Inmiddels iets verder met inlezen op de Cape Wrath Trail (CWT) in de noordelijke Highlands van Schotland. Mijn voornemen om de tocht alleen te lopen, wordt een uitdaging. Het is een 2 à 3 weken durende tocht door een leeg -maar overweldigend- landschap. Niet gemarkeerd en soms geen paden. Water is overal. Als het niet uit de lucht komt vallen, dan ontmoet je het wel door de talrijke riviertjes die je moet doorwaden of anders wel de drassige ondergrond waar je soms tot kniehoogte doorheen moet ploegen. Bijna geen bewoning dus en het mobiele netwerk is beperkt. Basisregel qua veiligheid van hiken, is: never go alone. Dus eenzaamheid troef, met eigen tentje. En mijn conditie is flut. Geen sport, heb redelijk aan lichaamsgewicht gewonnen, merk ik aan mijn kleren (en hoe de mensen naar me kijken wellicht), rook Marlboro als een ketter, om een uitdrukking te gebruiken die je eigenlijk moet vermijden. En thuis de trap op lopen, put me al uit. Maar jemig, wat trekt de CWT aan me! Als je de foto's ziet op internet en de schaarse reisverslagen leest, waanzinnig. Hoe zou het zijn als je geluk hebt wanneer er even wat zon is, dat ook te zien. Daar in die leegte. Vanwege het water is het wel onvermijdelijk dat ik mijn uitrusting deels moet gaan omgooien. Donsjas en -slaapzak zijn niet bestand tegen langdurige vochtige situaties. Een zak natte veren isoleert niet. En het weer kan meedogenloos omslaan in regen, harde wind en kou. Dus moet ik over op synthetisch materiaal. Gaat mijn spaargeld. De adviezen qua schoeisel zijn wisselend. Aangezien die zeiknat worden, adviseren sommige hikers lichte wandelschoenen te nemen. Die kunnen drogen. Maar andere adviezen zijn dat het allemaal niet uitmaakt. Het is en blijft allemaal nat, zeiknat. De verzorging en het drogen van de voeten na het lopen is essentieel, zeggen de laatsten. En loop niet te lang aan het begin van de tocht om je huid te laten wennen. En neem af en toe een dag rust om je voeten de kans te geven te herstellen. Blaren vormen een van de belangrijkste reden waarom lopers de tocht niet afmaken. Anderen plakken nagenoeg hun hele voeten af met duck tape. We gaan het zien. Nu The Northern Highlands, The Empty Lands, lezen.

Heroriëntatie nieuwe trek: CWT

Ik stond helemaal klaar vorige maand september om de zestien etappes van de GR20 op Corsica te gaan lopen, maar door onverwachtse, trieste familie-omstandigheden moest ik dat daags voor vertrek annuleren. Ik had al gepakt. Een nieuwe hike zat er niet in op korte termijn vanwege mijn werk -ik heb momenteel een dubbele baan- en invallende kou in Europa. Maar inmiddels heb ik weer zicht op een planning voor begin 2017. Vanaf april kan ik redelijkheid verlof opnemen. De zomervakantie volgende jaar is voor het gezin. Gebonden aan de leerplicht, gebonden aan de drukke zomervakantie. We richten ons op eind juli, misschien zuid Frankrijk of noord Spanje. Dus moet ik ergens ruim voor of ruim na de maand juli gaan trekken anders is mijn afwezigheid op het werk te lang. Ruim na juli, duurt me te lang. Alsnog de GR20 lopen, valt daarmee af, want dat moet in september bij voorkeur. Balen. Het was oktober 2015 dat ik mijn laatste trek heb gedaan van een weekje in Spanje en mijn laatste vakantie met het gezin was juli 2016, twee weekjes. Dus hard toe aan vrij-zijn en onstpanning, hard toe aan een hike bovendien. Een jaar niet gehiked. Met andere woorden, wordt het voorjaar 2017.

Dit tijdstip maakt het nog niet eenvoudig. Veel van de Europese bergen zijn besneeuwd en in Scandinavië is het te winters. Op IJsland staan de rivieren te hoog vanwege de smeltende sneeuw. Dan kom je weer op het zuidelijk halfrond terecht of bijvoorbeeld Nepal, wat in de maand mei op zich kan. Maar eigenlijk wil ik niet ver weg. En dan nog eens een lange tocht van minimaal twee weken, is mijn voorwaarde. Deze zaterdag was ik naar De Bever bij station Holland Spoor in Den Haag om daar de reisgidsenafdeling eens te raadplegen om inspiratie op te doen. Internet met al die gerichte sites -veelal reclame voor commerciële sites- die je worden opgedrongen door Google, zoekt zo lastig. Getraumatiseerd kwam ik bij De Bever vandaan. Nauwelijks hikinggidsen, uitgezonderd Europa, maar ook dat hield niet bepaald over. Vandaag wat oude reisgidsen geraadpleegd -ik heb inmiddels ruim vier boekenplanken aan reisgidsen gespaard- en zo kwam ik op Schotland en wel de Cape Wrath Trail (CWT).

'A long tough trek through some of the most majestic, remote and stunningly beautiful landscape you could dare imagine. The Cape Wrath Trail is a challenging and often remote route which, in essence, could be described as the hardest long distance backpacking route in the UK' (Cameron McNeish).

Een tocht van twee tot drie weken. En die schijnt in het voorjaar te kunnen. Judith gaat ook in het voorjaar met vriendinnen naar Engeland, ook om te lopen. Dus ik moet ervoor of erna. De CWT is niet al te bergachtig. Vooral lang, niet gemarkeerd, soms nauwelijks paden, door moeras (bog) en vooral desolaat. Met mijn aftakelend gestel misschien geen gek idee om dit te gaan doen. Niet te fel klimmen, maar wel lang in touw. Het weer is natuurlijk een factor op zich en ook het feit dat je redelijk zelfvoorzienend moet zijn; wat wel weer drukt op het gewicht van de rugzak. En een leerervaring met navigatie. Geen grote aantallen hikers die deze route lopen of gelopen hebben, merk ik op internet. Afin, voor verdere studie direct via de site van mijn favoriete boekhandel Van Stockum aan het Spui een drietal (hike)gidsen van de CWT besteld. Meer kon ik er niet vinden. Als ik ze binnen heb maar verder puzzelen.

Jomsom Trek (in reverse), Nepal 2001

Juni 2001, mijn eerste hike ever, en alleen. Annapurna Region, Nepal

Zie voor het (vanzelfsprekend) fantastische reisverslag hier.

GR20 hike, Corsica (vervolg)

Vluchten geboekt! Dat is eigenlijk de point of no return in de praktijk. Geen eenvoudige verbindingen met Corsica, zeker omdat ik Parijs wilde vermijden. Daar moet je overstappen van luchthaven Charles de Gaulle naar luchthaven Orly, van respectievelijk internationaal naar nationaal. Geen behoefte aan. Omdat de route van de GR20 hike van noordwest naar zuidoost gaat, wilde ik bovendien een open jaw ticket. Het is geworden: vertrek naar Calvi via Parijs (Orly) en terug vanaf luchthaven Figari via Lyon. Dat is eenentwintig dagen, minus twee dagen reizen, dus negentien dagen. Om de tocht te lopen, staan zestien dagen zwaar hiken. Dus drie dagen speling.

Ngozumpa gletsjer, Gokyo, Nepal

Deze foto van de Ngozumpa gletsjer in Nepal, gezien vanaf de Gokyo Ri op 5.340 meter,  heb ik genomen tijdens een hike in 2009. Soms plaats ik foto's op Panoramio om te plaatsen op Google Earth. Echter, deze foto wordt niet geaccepteerd door Google. Ik weet dat foto's binnen en van mensen niet worden geaccepteerd, maar dit snap ik niet. Of denken ze dat het een luchtfoto is en valt die categorie er ook buiten? Wie het antwoord weet, mag het zeggen. Voor het reisverslag van de trek in 2009, zie hier.

Nieuwe hike voor 2016 gepland

Vorige jaar twee hikes gelopen: in februari in de Peruviaanse Andes en in het najaar in Catalonië, Spanje. Tweemaal met vrienden. En direct na de hike in Spanje kriebelt het weer; wat wordt de volgende bestemming? Het wordt verslavend die treks. Het mechanisme van steeds weer een nieuwe balans vinden tussen lichaam en geest. Dit jaar ga ik weer eens op mezelf, met tentje. De afwisseling met vrienden is leuk, maar alleen lopen koester ik wel. Wat vond ik dat alleen zijn geweldig in het Annapurna-bergmassief van Nepal (2001), de Hida Mountains van Japan (2012), de Torres del Paine Circuit in zuid Chili (2013) en de Els Ports Loop in Spanje (2014). Het totaal op jezelf zijn. Het maakt de ervaring maximaal intens. Wetende dat het altijd extremer kan. De enkele concessie die je fysiek maakt, is aan jezelf. Het enige wat je ritme bepaalt ben jezelf en de afstand die je moet afleggen. De enige gedachten die in je hersenen worden gepland, zijn die van jezelf. Optimale focus en het leegruimen van geestelijke ballast. Heb nooit aan yoga gedaan, maar dit stel ik me er bij voor, maar dan in een pressure cooker. En bovendien, Judith (mijn vriendin) wil me ook niet het hele jaar door in huis hebben. De bestemming wordt deze keer Corsica; de Grande Randonnée 20 (afgekort GR20). In ongeveer, en hopelijk ook, zestien dagen diagonaal over het Franse eiland van noordwest naar zuidoost, de gehele route over de bergkammen. Volgens velen de zwaarste langeafstandstocht in Europa. Volgens de statistieken haalt 1 op de 2 trekkers het niet. Medio september vertrek ik. Voor meer informatie over de GR20 klik hier.

Vijftien jaar geleden moesten mijn reizen bij voorkeur ver weg zijn. Dat begint traditioneel bij Zuidoost-Azië. Zo reis je over de wereld. En bij toeval ontdekte ik het hiken. Bij toeval, omdat sport mij niets interesseert en ik nooit op het idee was gekomen om een vakantie te wijden aan lopen. 'Wandelen' zoals ik het toen beschouwde. Maar in 2001 in Nepal ging het als vanzelf (zie hier voor het verslag van deze hike). Ik wilde naar een specifieke omgeving en de enige manier was te voet. Zo kwam het van het één het ander, en werd wat een middel was om ergens te komen, een doel op zich. En dat is de kern van de ervaring; wat het wandelen van hiken onderscheidt. Maar ik koos mijn bestemmingen nog steeds ver weg. Dat brengt nu als geluk dat ik het continent Europa vreselijk heb verwaarloosd. En dat continent heeft op deze aarde niet alleen een kolossale hoeveelheid bewaard gebleven oudheid te tonen waar je elders op de wereld lang naar moet zoeken, maar heeft ook op het gebied van hiken enorm veel te bieden. Gras is groener bij de buren, dat soort dooddoeners, maar wat je zoekt ligt onder handbereik. C'est la vie. Overal zijn bergen en gebieden waar je (veilig en alleen, niet onbelangrijk want zo valt bijna helaas het Afrikaans continent af) kunt hiken. Ook hierin is Europa bijna uniek op deze aardbol. Van Noorwegen, IJsland, Schotland, de Pyreneeën, de Alpen en Dolomieten tot de Karpaten in Roemenië. Om maar een paar te noemen. Wat een werk nog te verzetten en was ik er maar eerder achter gekomen! Nu dus Corsica, naar het trainingsgebied van het Vreemdelingenlegioen.