Scots and Frisians: a comparison

May 2017 I hiked the Cape Wrath Trail (CWT) in the northeast Highlands. Before I started my hike I was having a meal in a pub in Inverness. Many costumers inquiered with the bartender where from he was, because of his heavy accent. The answer was from the Orkney islands. A place where they still speak Scots Gaelic, I thought. I finished my meal and drink when he asked where I was from. 'From the north of The Netherlands,' I said. 'Ah, Friesland. Old English is most related to Old Frisian, is it not?' he replayed. Try this in a bar in for example Groningen or Ostfriesland, I thought. 

It made me wonder if there are any simularities between Scots and Frisians. Some differences might be explained, I thought, by the fact suppressions of Scottish identity has been harsher. Without aiming to be pretentious, here solely for amusement my thoughts on this matter during the Cape Wrath Trail, a hike I can certainly recommend.

Scots and Frisians have in common:

1. both suffer from predominant western winds and lots of rain;
2. both have sheep;
3. both still carry the original tribe name after 2,000 years: Scoti and Frisi;
4. both distillate whisky (yes, Frisians too);
5. both excessively use their national flags;
6. both have no real independent country;
7. for both the concept freedom is important;
8. both are capable of self-reflection;
9. both favourite pastime is building things (Frisians terps, Scots castles);
10. both have the skill to recognize beauty.

Scots and Frisians have not in common:

1. Scots still wear skirts. Frisians do not;
2. Scots destilate good whisky, Frisians do not;
3. Frisians destilate Beerenburg, Scots do not;
4. Scotland has 5,3 mln inhabitants, Friesland 0,6 mln;
5. 60,000 speak Scots Gaelic, 400,000 speak Frisian;
6. Frisians are scattered over countries and area's, Scots are not (both diasporas not included);
7. consensus about Scottish identity, about Frisian identity no consensus; 
8. Frisians remember only battles they won, Scots remember those they lost;
9. Scots have wet bog, Frisians have wet clay;
10. broad sentiment under Scots for independence, under Frisians only marginal.

To read my hiking blog of the Cape Wrath Trail, click here.

To read more about the Frisian pendant of the Scottish Cape Wrath Trail, click Frisia Coast Trail.

My journal hiking the Cape Wrath Trail, Scotland

Been there, done it!! Read here my solo hike journal: Cape Wrath Trail.

Heroriëntatie nieuwe trek: CWT

Ik stond helemaal klaar vorige maand september om de zestien etappes van de GR20 op Corsica te gaan lopen, maar door onverwachtse, trieste familie-omstandigheden moest ik dat daags voor vertrek annuleren. Ik had al gepakt. Een nieuwe hike zat er niet in op korte termijn vanwege mijn werk -ik heb momenteel een dubbele baan- en invallende kou in Europa. Maar inmiddels heb ik weer zicht op een planning voor begin 2017. Vanaf april kan ik redelijkheid verlof opnemen. De zomervakantie volgende jaar is voor het gezin. Gebonden aan de leerplicht, gebonden aan de drukke zomervakantie. We richten ons op eind juli, misschien zuid Frankrijk of noord Spanje. Dus moet ik ergens ruim voor of ruim na de maand juli gaan trekken anders is mijn afwezigheid op het werk te lang. Ruim na juli, duurt me te lang. Alsnog de GR20 lopen, valt daarmee af, want dat moet in september bij voorkeur. Balen. Het was oktober 2015 dat ik mijn laatste trek heb gedaan van een weekje in Spanje en mijn laatste vakantie met het gezin was juli 2016, twee weekjes. Dus hard toe aan vrij-zijn en onstpanning, hard toe aan een hike bovendien. Een jaar niet gehiked. Met andere woorden, wordt het voorjaar 2017.

Dit tijdstip maakt het nog niet eenvoudig. Veel van de Europese bergen zijn besneeuwd en in Scandinavië is het te winters. Op IJsland staan de rivieren te hoog vanwege de smeltende sneeuw. Dan kom je weer op het zuidelijk halfrond terecht of bijvoorbeeld Nepal, wat in de maand mei op zich kan. Maar eigenlijk wil ik niet ver weg. En dan nog eens een lange tocht van minimaal twee weken, is mijn voorwaarde. Deze zaterdag was ik naar De Bever bij station Holland Spoor in Den Haag om daar de reisgidsenafdeling eens te raadplegen om inspiratie op te doen. Internet met al die gerichte sites -veelal reclame voor commerciële sites- die je worden opgedrongen door Google, zoekt zo lastig. Getraumatiseerd kwam ik bij De Bever vandaan. Nauwelijks hikinggidsen, uitgezonderd Europa, maar ook dat hield niet bepaald over. Vandaag wat oude reisgidsen geraadpleegd -ik heb inmiddels ruim vier boekenplanken aan reisgidsen gespaard- en zo kwam ik op Schotland en wel de Cape Wrath Trail (CWT).

'A long tough trek through some of the most majestic, remote and stunningly beautiful landscape you could dare imagine. The Cape Wrath Trail is a challenging and often remote route which, in essence, could be described as the hardest long distance backpacking route in the UK' (Cameron McNeish).

Een tocht van twee tot drie weken. En die schijnt in het voorjaar te kunnen. Judith gaat ook in het voorjaar met vriendinnen naar Engeland, ook om te lopen. Dus ik moet ervoor of erna. De CWT is niet al te bergachtig. Vooral lang, niet gemarkeerd, soms nauwelijks paden, door moeras (bog) en vooral desolaat. Met mijn aftakelend gestel misschien geen gek idee om dit te gaan doen. Niet te fel klimmen, maar wel lang in touw. Het weer is natuurlijk een factor op zich en ook het feit dat je redelijk zelfvoorzienend moet zijn; wat wel weer drukt op het gewicht van de rugzak. En een leerervaring met navigatie. Geen grote aantallen hikers die deze route lopen of gelopen hebben, merk ik op internet. Afin, voor verdere studie direct via de site van mijn favoriete boekhandel Van Stockum aan het Spui een drietal (hike)gidsen van de CWT besteld. Meer kon ik er niet vinden. Als ik ze binnen heb maar verder puzzelen.